Van eigen pen: de Wachtkamer

Ik zit in de volle wachtkamer van een afdeling in het ziekenhuis. Naast me zit iemand een tijdschrift te lezen. Overal vandaan hoor je het geblader van tijdschriften of kranten. Er heerst een gelaten stemming, niemand lacht. Je ziet opluchting en frustratie ('hè hè, eindelijk') op de gezichten van hen die worden opgeroepen. Tegelijkertijd de opleving en de daarop volgende teleurgestelde berusting van hen die niet aan de beurt blijken te zijn. Toch worden alle wit en witblauw geklede mensen aandachtig gevolgd door een 'wave' van hoofden.
Achter mij zijn kinderen aan het kijken naar voorstukjes van Disney dvd's of ze zijn aan het spelen met het armzalige speelgoed wat hen ter beschikking staat. Zo nu en dan schreeuwen ze met schrille stem iets onverstaanbaars richting een ouder.
Ik word geroepen. Ik voel dezelfde opluchting als hen die mij voorgingen, dat ik eindelijk aan de beurt ben.

'Slechts' 40 minuten te laat...

.